http://fbc.binghamton.edu/commentr.htm
195, Oct.
15, 2006
Wat voor verschil
maakt een Democratisch Congres?
Het lijkt erop dat, tenzij er een wonder
gebeurt voor de Republikeinen, de Democraten ten minste één en waarschijnlijk
beide huizen van het Congres van de Verenigde Staten zullen willen bij de
verkiezingen op 7 november.[1]
Wat voor verschil zal dat maken? Ik moet hier zeggen dat ik persoonlijk op de
Democraten zal stemmen. Maar zoals veel mensen doe ik dat primair als een stem
tegen George W. Bush en secundair tegen een Republikeinse meerderheid in beide
huizen. Ik heb daar veel redenen voor, ten eerste dat ik denk dat de invasie
van Irak immoreel, contraproductief en een fiasco was – voor de Verenigde
Staten, voor Irak en voor de hele wereld. Er zijn nog veel meer klachten die ik
heb over het huidige regime – de aanvallen op de fundamentele vrijheden van het
Amerikaanse volk, het regressieve binnenlands-economische en sociale beleid en
het onhandige en onverstandige buitenlandse beleid in het algemeen. Maar Irak
steekt met kop en schouders boven al deze redenen uit. Dus ik zal tegenstemmen
als protest en proberen het tij te keren.
Maar wat gaat een Democratisch Congres
beter doen? Dat is helemaal niet duidelijk, zoals iedereen al heeft aangegeven.
Men kan eraan twijfelen of de Democraten wel echt een beter buitenlands beleid
in de aanbieding hebben. Het primaire probleem van leiderschap van de
Democratische Partij is dat ze geloven, op zijn minst net zoveel als de
Republikeinen, dat de Verenigde Staten het centrum van de wereld is, een
fontein van wijsheid en de grote verdediger van de vrije wereld – kortom een
diep deugdelijke natie in een gevaarlijke wereld.
En het ergste van alles is dat ze lijken
te geloven dat alleen door het loslaten van het overdreven unilateralisme dat
het huidige regime praktiseert, ze in staat zijn om de Verenigde Staten terug
te brengen naar een centrale positie in het wereldsysteem en om de steun van
hun voormalige bondgenoten te herwinnen, eerst in West-Europa en dan overal in
de wereld. Ze lijken echt te geloven dat het een zaak is van de vorm, niet de
inhoud, en dat de fout van het Bush-regime is dat het niet diplomatiek genoeg
is geweest.
Het is waar dat niet alle Democraten dat
denken, en inderdaad ook niet alle Republikeinen en onafhankelijken. Maar op
dit moment zijn degenen die een kritische blik kunnen werpen op de tekortkomingen
van het Amerikaanse beleid in de minderheid – een minderheid zonder duidelijke
agenda en zeker zonder grote politieke leider om een alternatief standpunt uit
te dragen.
Dus wat gaat er gebeuren? Het is
waarschijnlijk, niet zeker, dat de Verenigde Staten genoodzaakt zullen zijn om
zich uit Irak terug te trekken voor de presidentsverkiezingen in 2008. Het is
ook waarschijnlijk dat de Republikeinen de Democraten de schuld zullen geven
voor het “verliezen” van de oorlog, en de Democraten zullen dat ontkennen. Maar
buiten het gebruikelijke politieke spelletje zal de aftocht een diepe schok
zijn voor het Amerikaanse volk, zelfs als een meerderheid geen andere optie zal
zien.
Men moet zo’n aftocht zien in de context
van de oorlogen die de Verenigde Staten gevoerd heeft sinds 1945. De Koreaanse
oorlog en de eerste Golfoorlog eindigden bij de start. Geen van beide zijden
won echt. De belangrijkste oorlog voor de Verenigde Staten – in termen van zijn
geopolitieke impact, de kosten en de emotionele betrokkenheid van het
Amerikaanse volk – was Vietnam. Die oorlog hebben de Verenigde Staten verloren.
Het resultaat is een diepe kloof geweest die het volk verdeelde – over “wie” de
oorlog verloor en of hij “gewonnen” had kunnen worden als ander beleid de
overhand had gekregen.
Het zogenaamde Vietnam-syndroom is nooit
genezen. Na de aanvallen op 11 september 2001 was er een opleving van
vaderlandsliefde onder het Amerikaanse volk en het land leek tijdelijk
herenigd. Maar George Bush heeft dat allemaal verspild en geen Democratische
president kan het nieuw leven inblazen. Terugtrekken uit Irak zal, voorspel ik,
nog traumatischer zijn dan de vlucht uit Saigon in 1975. Twee verloren oorlogen
zullen een verwoestende werking hebben, en een teken zijn van de reële grenzen
van Amerikaanse macht.
Als dat gebeurt zijn er twee
mogelijkheden. De ene is dat er een soort van wezenlijk zelfonderzoek op gang
komt dat de Verenigde Staten zou bewegen tot het herevalueren van haar
zelfbeeld, haar idee van wat mogelijk is in het wereldsysteem nu en in de
toekomst, en in welke waarden het echt gelooft. Als dat gebeurt zullen er
misschien elementen in de Democratische Partij naar voren treden om deze
herevaluatie op gang te brengen. Of misschien verandert het hele politieke
raamwerk van de Verenigde Staten om zo’n evaluatie te reflecteren.
Maar er is een tweede mogelijkheid, en dat
is dat de natie overspoeld wordt door blinde woede over het “verlies” van haar
leiderspositie, een zondebok zal zoeken (en vinden) en uiteindelijk de grondwet
en de vrijheden die zij beschermt zal uithollen. Zoiets gebeurde in het
Duitsland van de Weimar Republiek. En ondanks dat de situatie daarvan op veel
punten verschilt en ik niet op enige
manier de opkomst van een Nazi partij wil voorspellen zal het een ramp voor de
Verenigde Staten en de wereld zijn als de Verenigde Staten zich op enige
significante manier in deze richting begeeft.
De kwestie is wat de Verenigde Staten over
zichzelf denkt en met zichzelf doet, niet alleen voor het land zelf maar ook
voor de rest van de wereld. Een kat in het nauw maakt rare sprongen. Aan de
andere kant kan men denken aan een tijdperk waarin de rauwe schok die
veroorzaakt wordt door een aftocht uit Irak het welkome effect zou hebben van
het opnieuw leven inblazen van een libertijns, sociaal-bewust volk dat net als
vroeger, in de woorden gegraveerd op het Vrijheidsbeeld, “the huddled masses yearning to breathe free” zal verwelkomen.
Immanuel Wallerstein
© Agence Global
Vertaald door Clemens de Olde
[Copyright van Immanuel Wallerstein,
gedistribueerd door Agence Global. Voor rechten en machtigingen, inclusief
vertalingen en publicaties op niet-commerciële websites, gelieve contact op te
nemen met: rights@agenceglobal.com, +1-(336)-686-9002 of +1-(336)-286-6606. Het is toegestaan de
artikelen te downloaden, elektronisch te versturen of te e-mailen, zolang het
artikel intact blijft, en het copyright zichtbaar aangegeven staat. Om contact op te
nemen met de auteur, schrijf naar: immanuel.wallerstein@yale.edu.
Deze exposés
worden twee keer per maand gepubliceerd, en zijn bedoeld als reflecties over
het hedendaagse wereldtoneel, bekeken
vanuit een langetermijn perspectief in plaats van op de krantekoppen af te
gaan.]
_____
Email this Commentary to a colleague
______________________________________________
Go to List of Commentaries
Return to